Seni yazdım bugün her yere
aklıma, kalbime, sıraya, masaya,
yüreğime, bileğime.
kafamı çevirdiğim her noktada seni görebilmek için;
gözümün daldığı her noktada soranlara sana baktığımı gösterebilmek
için.
seni yazdım bugün her yere
aklına gelebilecek ve gelemeyecek her yere
aşkımı yazdım, sevdamı yazdım, seni düşünenin verdiği mutluluğu, seni
özlemenin güzelliğini yazdım.
seni yazdım bugün her yere
adını, adının altına adımı yazdım
sonra onları bi kalp içine alıp kocaman harflerle ÖMRÜM yazdım.
haykırdım tüm dünyaya sevdamı,
haykırdım dostuma düşmanıma karşı sana olan o büyük aşkımı.
görsünler sevmenin ne demek olduğunu,
aşkın sevdanın insana neler yaptırdığını anlasınlar diye...
seni yazdım bugün her yere
ama heves diye değil,
bugün yazıp da yarın unutmak için değil,
bir ömür orada kalsın ve ben bir seni aynı o heyecanla seveyim
diye...
daha yazacak çok şey vardı ama sığdıramadım daha yetiremedim.
kalbime yazdım ben seni, kazıdım oraya
kalbimi söküp alsalar bile sevdamı alamazlar ÖMRÜM... SEVDAMI
ALAMAZLAR!!!

Yüz yüze dostluklar vardır;
Güneşle ayçiçeğinin dostluğu, böyle bir dostluktur mesela.
Ayçiçeği sabahtan akşama kadar hiç ayıramaz yüzünü güneşten...

Uzak dostluklar vardır;
Denizlerin ortasındaki bir adayla, dağların arasındaki bir göl,birbirlerinin uzak dostlarıdır.
Dostluklarını gündüz kuşlarla, gece yıldızlarla iletirler birbirlerine...

Sessiz dostluklar vardır;
Dilsiz bir adamla, duymayan bir başka adamın elleri arasında sessiz bir dostluk oluşur.
Her şeyden konuşur sessizce bu eller...

Zorunlu dostluklar vardır;
Pazar ile Pazartesinin dostluğu gibi.
Pazar ağır bir gündür, Pazartesi hızlı bir gün...
Ayak uyduramazlar birbirlerine.
Ama dost olmak, yan yana durmak zorundadırlar..

Uzun dostluklar vardır;
İkindi güneşinin altında uzayan gölgeler birbirlerine kavuşurlar ve uzun boylu bir dostluk oluşur aralarında...

Günün birinde ölen dostluklar vardır;
Bir bahçe içindeki ahşap ev ile yanı başında duran ceviz ağacının dostluğu gibi...
Bir gün kocaman elli adamlar ve kocaman gövdeli makineler o bahçeye girip de,bir süre sonra evin ve ceviz ağacının yerinde asık suratlı binalar yükseldiği zaman ölen dostluklar...

Vakitsiz dostluklar vardır;
Bir peçete, bir kağıt mendil vakitsizce dostu oluverir gözlerimizin...
Ya da ayrılırken verilen bir dal karanfil ellerimize o anda gelen dostluktur...

Bakımsız dostluklar vardır bir de...
Zaten var, zaten dostuz deyip yıllarca bir telefonun, bir kaç cümlelik mektubun bile çok görüldüğü dostluklar...

              ______(`: : :•.¸ (`•.¸ ¸.•´ )¸.•´)___________
                                   _.::¨`•.¸ : : : DJARDA: : : ¸.•`¨::. .__
                    ______. .::¨`•.¸ . .FROM BORNOVA. . . ¸.•`¨: : :____
                         ________.(¸.•(¸.•´ `•.¸•.¸._____________

İşin farkına vardım nice sonra
Başımda bir duman
Derdi çok dağlar gibiyim
Hani patlayacağım dokunsalar
Anlıyorsun derdimi
Özleyeceğim seni

 

HER YERİNDE GÖZYAŞLARIM VAR BU ŞEHRİN



Bu gece dün geceden daha uzun
Şarkılar daha manalı
İçimde bir başka hüzün
İçkim sigaram yok bilirsin
Ama gel gör sarhoş gibiyim
Ellerim titriyor sinirden
Yalan değil anladım
Özleyeceğim seni



KÖRFEZİNDE MARTILAR DENİZE AŞIK



Türlü hüzünler yaratıp kendime
Saatlerce yürüyorum akşamları
Dudaklarım tir tir titriyor
Ağlasam ağlarım o dakika
Lakin o aptal mahçupluğum
Gücüm kalmadı artık
Özleyeceğim seni



BEN ONU BURDA BULDUM
BURDA YITIRDIM


Kimseyle anlaşamaz oldum
İstemeden kırıyorum herkesi
Avutmuyor teselli etmiyor
Hiç kimse hiçbir şey
Çekilmez oldum
Anlaşılmaz oldum
Hani bir zamanlar




YA AŞKIMI VER GERİ
YA DENİZİNDE BOĞ BENİ

Seni aramam özlemem demiştim ya!
Unut onu!
Seni çok özleyeceğim


RAZIYIM İZMİR ÖLDÜR BENİ

 

                ______(`: : :•.¸ (`•.¸ ¸.•´ )¸.•´)___________
                                   _.::¨`•.¸ : : : DJARDA: : : ¸.•`¨::. .__
                    ______. .::¨`•.¸ . .FROM BORNOVA. . . ¸.•`¨: : :____
                         ________.(¸.•(¸.•´ `•.¸•.¸._____________

 

 

SİTEMİZE ÜYELİĞİNİZ BEKLENİYOR EMEĞE SAYGI

İSMİNİZİ DİDİKELYELİM:

Günlerdir yaşanan talihsiz ve can sıkıcı olayların üzerine uzunca bir süre yazı ekleyemedim. Üstüne bir de benim kendi dünyamdaki çalkantıları ekleyecek olursak epey bir zaman yazısız kaldı bloğum.

Kendimi yetiştirirken kendime yetişemediğim zamanları yaşıyorum. Bilgisayar sertifikası, İngilizce kursu derken çakışan kurs günleriyle kendimi eve zor atıyorum. Yorgunluk bir taraftan bedenen ağır gelirken, ruhen hafifletiyor beni. Şikâyetçi olup olmamak arasında kalıyorum bazen, bazen de yenik düşüyorum hayata.

Bu ara herkes kendince bir türkü tutturuyor dilinde. Kimi endişeli, kimi cesaretli, kiminde öfke, kiminde korku, gözler bakmaya çekinirken, dudaklar söylemeye hazır. İnsanların yıllarca içinde biriken cümleler şimdi birbiri ardına dökülüyor dudaklardan. Sabır son deminde. Türklük gururu yaşıyor evinde.

Tüm bunların dışında her an ardımızda hissettiğimiz bomba paniği var unutmamamız gereken. 2 gün önce büyük bir gürültüyle uyandım yine. Merakla yatağımdan fırlarken gayet işlek bir yerde oturuyoruz ve arka sokağımızda bomba ihbarı yapılmış. Bomba imha ekibi gelip önlem almış ama neyse ki bir şey yokmuş. İnsanlar korkak yaşamın zorlukları içinde yaşamaya alıştılar neredeyse. En ufak bir şeyde endişelenip tedbir almayı öğrendiler/öğrendik/öğretildi. Büyük şehirde yaşamanın önüne geçilemez tehlikeleri bunlar.

Bu arada yaşam kavgası vermeye devam ediyoruz. Bir tarafta gerçek dünya bir tarafta bizim “bir tek” kendimizin olduğu dünya. Bir gerçek dünyaya ve diğer insanlara karşı kendimizi koruduğumuz tarafımız bir de içinde sadece kendimizin yaşadığı dünyaya girmeye çalışan insanları reddimiz.

Benim her iki dünyamda çok karmaşık. Labirent gibi bir yaşamın içinde, sayılı sürede çıkışı bulmaya çalışan fakat her girdiğim yönün aynı yere çıktığı bir yer kadar küçüldü sanki dünyam. Ben güler yüz gösteriyorum aynadaki aksime. Kendi kendime yetiyorum tüm iyi niyetimle. Malum dıştaki insanlar acımasız. Sen kendini düşünmedikçe kimse seni düşünmüyor.

Anlaşıldığı gibi kaygılar yaşayarak devam ediyorum hayatta kalmaya. Tam anlamıyla öğrendim kendimi korumayı. Aynaya baktığım zaman ıslak ıslak bakan gözler değil, içindeki tüm sızıya rağmen gülmeyi başarabilen bir “ben” görüyorum mutlulukla karşımda. Başardım diyorum ve bir göz kırpıyorum hayata. Canım sıkıldığında, aklıma geldiğinde geceye bırakıyorum hüznümü. Geçecek diyorum. Sabah yine aynı mutlulukla uyanıyorum. Geçip gidiyor mu hayır ama ben sıkıntıyı dünümde bırakıyorum.

Tüm sıkıntıların dünde kalması ve tüm insanların yarını görmesi umuduyla… Yaşarken diğerlerinin farkında olmanın erdemliliğiyle… Sevgiler.

Daha çok küserdik sanıyordum…

Her küsmenin ardında barış vardı ne de olsa…

Ve barış şık duruyordu üstümüzde…

Ama biz kirletiyorduk çok geçmeden, çamura yatarak hemi de…

Ben küserdim…

Sen küserdin…

Kimsenin araya girmesine gerek kalmadan çocukça bir bahane yeterdi barışmamıza…

Kısa bir dargınlığın orta yerine durup dururken düşen “ne beni çok mu seviyorsun” kısa mesajı bile, uzun bir ateşkesti bizim için…

Olmazdı ki olmazdı…

Biz ayrılamazdık…

Uzun süre ayrı yapamazdık…

O yüzden dikkat etmedim hayatın son kez ikimize sunduklarına…

Bilseydim son uykumuz olduğunu, bir an için bile arkamı dönmezdim…

Sabah sen giderken, yatağa mahkûm, yastığa gizlenmiş bir “güle güle” dökülmezdi ağzımdan…

Uykusuzdum…

Ve uykusuzum hala içerisinden sadece araba gürültüsü geçen, zamanın geçmediği gecelerde…

Son sinemaya gidişimizmiş meğer…

Filmde “burada n’oldu şimdi ben anlamadım”larım tükeniyormuş…

Ama seninle filme gitmekten çok, son seansı da kaçırıp açık sinema aramakmış güzel olan…

Oooof!..

Yaşanılan her son gözümün önünde doluyor…

Tuzlu suya bastırıyorum anıları bir bir…

İlk ve son çay bahçesi kahvaltımızmış bir arının ısrarlı nezaretinde…

Ilık bir İzmir Akşamı’nı son kez solumak da keyifliydi Kordon’da seninle…

Şimdi biliyorum ne zaman gitsem kordon olup boğazıma dolanacak oralar benim…

Yine de gitmeliyim…

Hakkını teslim etmem gereken bir yer var ki, Çeşme’de nargile içip, tavla oynadığımız yer gerçekten güzeldi…

Ben yan masadakilerden nem kaptım, nemrut tavrım bundandı…

Lakin ısrarlıyım, dışarıdaki masada oturmalıydık!..

Moda tabiriyle ‘beach’e gitmek ve sonrasında çıkışta kalmak öyle…

Köhne, kirli bir plastik masanın etrafında taksi beklemek…

Keşke hiç gelmeseydi…

Dursaydık, durdursaydık olanı biteni…

Kırılanı, döküleni…

Bitmeyen sebepsiz çekişmeleri…

Geldi…

Kırıldı…

Döküldü…

Gittik!..

***

Yine de heyecan verici seni sevmek…

Dokunmak senin dokunduğun ne varsa…

Koltuğun hep oturduğun yerine oturmak mesela…

Masanın bir santimetrekaresine bile dokunduğun için şanslı hissetmek ya da…

Saçının bir teline bile zarar gelsin istemem fakat…

Nerede saklanıyorsa birden çıkan ve beni dağıtan, dökülmüş saç tellerinin üstüne bırakıyorum şu sıra avuntularımı…

Her şey bitiyor sana dair…

Tek tek…

Azar azar…

Birlikte aldığımız zeytin ezmesi misal…

Kavanoz dibinden zar zor çıkarıyorum artık…

Ve en kötüsü; temas ettiğin, aldığın ne varsa mana yükleyip, duygusal bir bağ oluşturuyorum aramda…
Yoksa aktif oksijen içeren deterjan beni niye ağlatsın balım…

Yo hayır, balım değilsin artık…

Telefon defterimde ‘balım’ı adınla değiştirdim önce…

Sonra sildim tamamen…

Kolay olmadı lakin “kaydı tamamen silmek istediğinize emin misiniz” sorusuna “yes” tuşuyla onay vermek…

Tamamen değil ama bir kısmı kalsa…

Üzmeyen, üşütmeyen, ağlatmayan, yaralamayan kısmı kalsa…

Kalmaz ki!..
Silince her şey geçecekmiş gibi geliyor…

Hep böyle midir?..

Yani her ayrılık halinde…

Mutlak bir öfkeyle, dahası ısıran, acıtan bir yalnızlıkla…

Aşkım’lar, canım’lar, birtanem’ler resmi bir isme mi dönüşür ilk çaresizlikte...

Sahi ben ne oldum senin telefon defterinde?..

***

Alışık olduğum bir hal bu…

Ben gitmeyi bilemem, kusura bakma ne olur…

Bir otel odasından bile ayrılmayı yüzüme gözüme bulaştırırım…

Ya saatimi unuturum ya düş fırçamı…

Ben gitmeyi beceremem…

Daha çok küserdik sanıyordum…

Her küsmenin ardında barış vardı ne de olsa…

Ama bu kez barış dar geldi küslüğümüze…


ZKC

Odamda tek başımayım
Ama sen karşımdasın aklımda
Sana bakıyorum
Bana gülüyorsun
Sonra yine bakıyorum
Fakat sen orda yoksun
Sonra uykuya dalıyorum
Rüyalar görüyorum
Aslında hepsi bir benim için
Rüyada gerçek, hayat da
Çünkü hepsini süsleyen tekbir kişi var
O kişi sensin hep yanımda
Aklımda
Sonra bi ses beni uykumdan uyandırıyor
Tatlı kulaklara ninni gibi gelen bir ses
Evet doğru tahmin ettin o ses senin sesin
Ama gözlerimi açıyorum
Sen yoksun
Sonra hatırlıyorum
Senin o güzel sesin
Kulaklarımdan hiç gitmiyorki
Bir saati seni düşünmeden geçirmeye çalışıyorum
Olmuyor
Saatler günler gibi geliyor
10 dadikayı seni düşünmeden geçirmeye çalışıyorum
Oda olmuyor
Dakikalar saatler gibi geliyor
Sonra anlıyorumki
Zaman sensiz geçmiyor...

SENİ NASIL SEVDİĞİMİ Bİ BİLSEN

ÇILDIRIRSINNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNNN

'/ z

içimi bir bilsenn...



içimde koca bir dünya taşıyorum..



benim dünyam paylaşılabilir..



bu dünyayı seninle paylaşabilirim...



senin dünyanıda paylaşabilirim...



ona yer açabilirim..




benim olmanıı...



elimi tutmanı....



sana şöyylee sarılıp uyumayı istiyorum...



seni kocamannn sewiyorummmm...



seninle olunca keyfime diyecek yok....



hayır... beni yüz üstü bırakıp gidemezsinnn...



peki öyle olsun..hoşçakal..


  

.

------------EFESLE İLGİLİ ÖZLÜ SÖZLER-----------
*HAYAT DEDİĞİN ÜÇ NEFES, AŞKLARIN EN GÜZELİ EFES,
*ÖZLÜYORUM SENİ NE KADAR BİR BİLSEN İÇİ YORUM HER GECE EFES PİLSEN,
*EFES--------> E<N>FES BİR İCAT...
*NEFES ALMA EFES AL,
*SEVDİMDE NE OLDU EFES PİLSEN ZENGİN OLDU,
*EFES OLMADAN ASLA,
*EFES PİLSEN SEN ÇOK YAŞA, KARACİĞER FEDA OLSUN SANA,
*SEVDİM EFESİ BİR KERE BAŞKASINI SEVEMEM, SARHOŞ DİYORLAR BANA DESİNLER DEĞİŞEMEM,
*KADIN GIDIM GIDIM, EFES YUDUM YUDUM,
*FACEBOOK'A SELAM EFESE DEVAM,
*NEFESİM KESİLSİN EFESİM KESİLMESİN,
*HERŞEY BOŞ EFESLE COŞ,
*OTURMUŞUM İÇİYORUM BİRAMI AHESTE AHESTE...
DÜNYADA ARADIĞIM NE VARSA İŞTE HEPSİ EFESTE,
*Kafamız güzel olsada bazen,
seviyoruz senii canı gönülden,
nasıl bir sevgi bir bilebilsen,
EFES PİLSEN herşeyimizsin SEN!...

süperrrr

sait emir -Giden Günlerim Oldu

yorumsuz geçmeyelimmmmmmmmm